ก่อนจะรู้จักว่าตัวเองเกิดมาทำไม

เริ่มรู้สึกตัวเมื่ออายุได้ 29 ปีล่ะ ตอนนั้นสอบได้เป็นพนักงานรัฐวิสาหกิจ และได้ไปบรรจุใน อ.พรเจริญ จ.หนองคาย ทำงานได้ประมาณ 3 ปี จู่ๆก็มีคำถามขึ้นมาว่า คนเราเกิดมาทำไม แล้วก็มีคำตอบตามมาว่า คนเราเกิดมาใช้กรรม ก็แปลกใจเหมือนกันว่าใช้กรรมอะไรก็ไม่เข้าใจ ตัวเราที่เป็นอยู่อย่างทุกวันนี้ก็สบายๆ ไม่ได้ใช้กรรมอะไร ถึงวันทำงาน ก็ไปทำงาน วันหยุดก็ได้พักผ่อน นี่หรือที่เขาเรียกว่าใช้กรรม คิดๆก็ไม่เข้าใจ ก็เลยตอบตัวเองว่าอ่ะใช้ก็ใช้ ถ้านี่คือการใช้กรรม ก็ดีแฮะไม่เห็นมีอะไรต้องลำบากมากเลย อยู่มาเลื่อยๆอีก 1 ปี ผมก็ได้แต่งงาน และได้รู้คำตอบว่าที่เราคิดเองน๊ะมันผิดหมดเลย เมื่อแฟนผมพาไปรู้จักกับอาจารย์ท่านหนึ่ง(เป็นอาจารย์สอนหนังสือนะครับ แต่ท่านปฏิบัติมามากแล้ว)ปัจจุบันผมนับถือท่านเป็น พ่อ-แม่ ครูบาอาจารย์ ที่นับถือมากที่สุด เมื่อได้ใกล้ชิดและพูดคุยกันตอนแรกผมก็ไม่เชื่อหรอกครับว่ามีการปฏิบัติกันแบบนี้ด้วย แต่ก็ไม่ต่อต้านเพราะต้องการพิสูจน์เหมือนกันว่าการปฏิบัติธรรมในรูปแบบที่เป็นฆราวาสปฏิบัตินั้นทำกันได้และสามารถบรรลุธรรมได้ด้วย เห็นแต่เขาไปนุ่งขาวหุ่มขาวและไปปฏิบัติกันในวัดหรือในสถานที่ปฏิบัติธรรมทั่วๆไป คำๆแรกที่ผมได้ยินจากอาจารย์คือ การปฏิบัติธรรม สามารถที่จะมีเมีย มีลูก มีบ้าน มีรถได้ ก็ปฏิบัติในชีวิตประจำวันนี่แหละ ดูกาย ดูใจ ดูอารมย์ตัวเอง รู้มันเฉยๆ ไม่ต้องปรุงแต่งเพิ่ม เพียงแค่รู้มันเฉยๆ คุณคิดว่ามันง่ายหรือเปล่าครับ ลองทำดูนะครับแล้วจะพบความสุขที่แท้จริง
ขอบคุณทุกท่านที่เสียสละเวลาอ่าน ขอให้ทุกท่านได้เห็น ความเป็นอย่างนั้น